~"SeXy CuTy NeGiMa"~

เพราะถ้าเกิดนายเข้ามาใกล้ฉันอีก รับรองฉันได้สับสนทางเพศแน่ แล้วตัวฉันมันเกิดเพี้ยนอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย ถึงได้มาใจเต้นกับผู้ชาย

ด้วยกันเนี่ย ยองฮยูยืนตีอกชกหัวตัวเอง รู้สึกไม่ชอบใจความรู้สึกตัวเองที่ดันมาเกิดกับผู้ชายด้วยกันแบบนี้ มันหมายความว่ายังไงกัน

นะ

     “คนเราสมัยนี้นี่แย่จังเลยแฮะ ผู้ชายชอบผู้หญิงไม่ชอบ ดันมาชอบผู้ชายด้วยกัน ไม่น่าเป็นโอโมเลย ไม่ไหวจริงๆ”นักเรียนคนนึง

เดินวิจารย์ข่าวในหนึงสือพิมพ์ที่ตัวเองอ่าน แล้วคำพูดก็ลอยเข้าหูยองฮยู

     “ฉันไม่ได้เป็นโฮโมนะเฟ้ย ฉันเป็นผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันชอบผู้หญิงด้วยโว้ย”เขาหันไปตะคอกใส่นักเรียนคนนั้น แต่พอเห็นว่า

เขาไม่ได้พูดกับตัวเอง ทำให้เกิดเสียงดัง “เพล้ง”

     เริ่มคาบแรกของชั่วโมงบ่าย ยองฮยูเอาแต่จ้องหลังของโซอี้เขม็ง ยังรู้สึกเคืองๆกับอาการผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวเองจนเผลอคิด

ไปว่า ตัวเองอาจจะเป็นอย่างว่าโดยไม่รู้ตัว แต่เอาน่ามันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้เขายังชอบผู้หญิงนะ

“นี่ ไอ้ซออู้” “ครับ”หนุ่มน้อยหันมามองตาใส เขาเสมองไปข้างนอกหน้าต่างเพื่อควบคุมไม่ให้มีความรู้สึกใดๆเกิดขึ้น“ฉันคือแพงยองฮยูและฉันก็ชอบผู้หญิง”“ครับผม รับทราบครับ ทำไมหรอ ?”“เปล่าๆ ไม่มีอะไร”เขาว่า พอโซอี้หันไปสนใจกับสมุดการบ้านบนโต๊ะเรียน เขาก็แอบด่าตัวเองเบาๆ”ฉันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย”“นี่ ยองฮยู”หนุ่มน้อยหันมายิ้มให้ยองฮยู ทำเอาชายหนุ่มตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียว“มิ...มีอะไร”“โรงเรียนนี้เปนหอพักรวมหรือหอพักแยกอ่ะครับ”“แยกเป็นห้องๆอ่ะ หอของห้องเราอยู่สวนหลังโรงเรียนโน่น ทำไมเรอะ อย่าบอกนะว่านอนหอรวมไม่ได้”“เอ่อ ได้ครับแล้วเป็นห้องนอนแบบแยกหรือแบบรวมหรอครับ”ไอ้ซออู้นี่สงสัยมากจริงๆแฮะ“ห้องนึงสองคน”“ห๋า!!!!!”โซอี้ร้องเสียงหลง ทำเอาเพื่อนๆในห้องหันมาเป็นตาเดียว ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ปักซอนที่สอนอยู่“มีปัญหาอะไรหรือจ้ะ”อาจารย์ปักซอนถามเสียงเรียบ“อาจารย์ครับ หอพักต้องนอนห้องละสองคนเหรอครับ”หนุ่มน้อยลุกขึ้นถามด้วยสีหน้าจริงจังจนยองฮยูรู้สึกได้“ใช่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”“เอ่อ....เปล่าครับ ไม่มีปัญหาอะไรครับ ไม่มี....”

เขาว่าพลางทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้เหมือนเดิม สีหน้าลำบากใจบวกกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของโซอี้นั้น เธอจะรู้บ้างไหมว่ามันทำให้

ใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างหลัง เอาแต่จ้องเขาด้วยสายตาสงสัยยิ่งกว่าสงสัยความรู้สึกของตัวเองที่ดันเกิดกับผู้ชายด้วยกันเสียมากกว่า

     การนอนร่วมกันกับผู้ชายเป็นเรื่องที่ยากลำบากใจให้กับโซอี้มาก หนุ่มน้อยหน้าสวยสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเปิดประตูห้องผู้

อำนวยการที่ทำจากไม้สักอย่างดี สีน้ำตาลเป็นมันวาว“มีธุระอะไร”

     ชายวัยกลางคนในชุดสูทที่นั่งง่วนอยู่กับเอกสารบนโต๊ะทำงาน เงยหน้าขึ้นถามโซอี้ด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าตอนนี้กำลังยุ่ง ทว่า

พอชายวัยกลางคนคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาพบโซอี้ เขาก็มีทีท่าเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อครู่กลับกลาย

เป็นสีหน้ายิ้มแย้มไปโดยปริยาย

“ปะป๋า นี่มันหมายความว่ายังไงกัน ทำไมไม่บอกเรื่องที่หอพักเป็นหอพักรวม แล้วก็ห้องพักยังต้องนอนสองคนอีก”โซอี้โวยวายลั่นห้อง

ทำงาน ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกเป็นพ่อแค่นยิ้ม

“พ่อก็จะบอกลูกอยู่แล้วแต่ว่าลูกไม่ฟังพ่อเองนี่นา”“แต่ลูกสาวคนเดียวของปะป๋ากำลังจะนอนร่วมห้องกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้นะคะ”“ก็อย่าให้ถูกจับได้ละกันนะ ไม่งั้นทั้งโรงเรียนได้รู้แน่ว่าลูกใช้เส้นพ่อเข้ามาในโรงเรียนชายล้วนแบบนี้ แถมลูกยังเป็นผู้หญิงอีก”

“เอาล่ะ ที่นั่งของเธออยู่ตรงนั้น”

     โซอี้มองตามที่อาจารย์อึนเฮชี้ โต๊ะว่างๆตัวนั้นที่กำลังจะเป็นโต๊ะเรียนของเธอตั้งอยู่ตรงหน้าของยองฮยูพอดี หญิงสาวมองหน้า

ยองฮยูแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินก้มหน้างุดไปนั่งที่โต๊ะตัวนั้นพลางหันไปยิ้มให้ยองฮยูซึ่งนั่งกอดอกอยู่ “สวัสดีครับ ไม่นึกเลยว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกับคุณ” “อ่อ หรอ” “ครับ ผมชื่อโซอี้ครับ” “ฉันชื่อแพงยองฮยู ยินดีที่ได้รู้จักนะ ซออู้” “ผมชื่อโซอี้ครับ ไม่ใช่ซออู้”โซอี้ทำหน้ามุ่ยใส่ ชายหนุ่มเห็นอีกฝ่ายทำหน้ามุ่ยใส่ก็ขมวดคิ้ว “ชื่อนายมันเหมือนผู้หญิง เรียกซออู้จะดีกว่า” “อ่อ...งั้นหรอครับ ทราบแล้วครับ” “โห พูดภาษาดอกไม้ซะด้วย”

“ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”โซอี้ยื่นมือให้ ยองฮยูหรี่ตามองดูมือขาวเนียนนั้นอย่างพินิจ คิดในใจว่ามือคู่นี้ต้องไม่เคยหยิบจับอะไร

หนักๆแน่นอน แถมถ้าจับแรงไปนิดคงจะแหลกละเอียดแน่ๆ ชายหนุ่มลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจับมือโซอี้

     ชั่ววินาทีนั้น ยองฮยูรู้สึกว่ามือของโซอี้ช่างนุ่มเสียจริงๆ นุ่มอย่างไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขารีบชักมือออกทันทีที่หัวใจเต้นแรงจนอยู่

ในขีดอันตราย      เฮ้ยๆๆ หัวใจทำไมต้องเต้นแรงอย่างนี้ฟะเนี่ย แถมเต้นแรงกับผู้ชายด้วยกันเนี่ยนะ “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” “เปล่าๆ แค่รู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย”

     ลมหนาวพัดโชยเข้ามาภายในรั้วโรงเรียนชายล้วน เสียงจอแจของนักเรียนชายที่เตะฟุตบอลกันอยู่ในสนามยามพักกลางวันดัง

จอแจจนน่ารำคาญ หากสำหรับโซอี้แล้ว มันไม่เป็นอย่างนั้นเลย หนุ่มหน้าสวยกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้างสนามฟุตบอล สายตาจับ

จ้องไปที่นักฟุตบอลสวมเสื้อหมายเลข15ซึ่งกำลังเลี้ยงบอลหลบนักฟุตบอลทีมฝั่งตรงข้ามอย่างสวยงาม ก่อนจะเตะมันเข้าโกลด์เต็ม

แรง “กรี๊ดดดด！！！”

     โซอี้ปรบมือยกใหญ่ เผลอกรี๊ดออกมา จนถ้าใครมาเห็นเข้า ต้องเห็นว่าเขาเป็นผู้หญิงแน่ๆ ผมสีสั้นทองรับกับใบหน้าอันหล่อเหลา

ของชายหนุ่มในชุดฟุตบอลเบอร์15ที่เธอมองอยู่นั้น ทำให้เธอไม่อาจละสายตาได้ “กระดี๊กระด๊าอย่างกับผู้หญิง”

     เสียงฟังคุ้นหูทำเอาโซอี้สะดุ้งโหยงก่อนจะหันมามองตามต้นเสียง ยองฮยูเจ้าของงเสียงทักเมื่อครู่กำลังยืนเคี้ยวหมากฝรั่งดังแจ๊บ

ๆอยู่ข้างๆ หมอนี่มายืนข้างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่นะ “นะ...นาย มาทำอะไรที่นี่เหรอ” “อ่อ ฉันเป็นผู้จัดการชมรมฟุตบอลน่ะ แล้วผู้จัดการมายืนดูคนในทีมซ้อม คงจะไม่ผิดนะ” “งั้นหรอครับ แหะๆๆ” = = ไอ้หมอนี่มันท่าทางแปลกๆแฮะ มันยังไงกันนะไอ้ซออู้คนนี้ “แล้วนายมายืนทำอะไรที่นี่ นายจะมาสมัครเข้าชมรมหรอ ？” “ไม่ล่ะครับ แค่มาดูเฉยๆเท่านั้นเองครับ” “อ่อ งั้นเหรอ แล้วดูเสร็จหรือยัง”

“ครับผม ขอบคุณมากนะครับ”โซอี้ทำท่าหมุนตัวกลับแต่เกิดเสียหลักเซหลุนๆ ยองฮยูเห็นท่าว่าเขาต้องล้มกระแทกแน่ๆเลยรีบคว้าตัว

เขามาไว้ในอ้อมกอดได้ทัน นักฟุตบอลที่เห็นฉากกอดกันของชายกับชายหันมามองด้วยความสนใจ ยองฮยูรู้สึกว่าร่างกายของตัวเอง

ร้อนผ่าวเหมือนกำลังตื่นเต้นกับอะไรสักอย่างก่อนจะผละออกจากโซอี้ พลางหันไปตวาดนักฟุตบอลในสนาม “มองอะไรฟะ ซ้อมเด่ ซ้อม” “เอ่อ.......” “หือ ？” ชายหนุ่มหันไปมองโซอี้ที่ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง “ขอบคุณมากครับ”

“ไม่เป็นไร ไปเถอะ ไปไกลๆยิ่งดี”

  

 

     "จะราดแล้วครับ จะราดแล้ว"โซอี้(โซฮียอง)ชายหนุ่มเจ้าของทรงผมยาวหยิกปลายกำลังร้องโหยหวนบิดตัว

งออยู่หน้าประตูห้องน้ำชาย ซึ่งมีคนเข้าอยู่เต็มหมดทุกห้อง ใบหน้าอันสะสวยเหมือนผู้หญิงจมูกเป็นสันเข้ารูปกับ

ริมฝีปากสีชมพูเรื่อ แต่หน้าของเขาไม่เหมาะเสียเลยเพราะเป็นใบหน้าที่เหมือนกับกำลังอั้นอะไรซักอย่างจนบูด

บึ้ง  "หนวกหูโว้ย"เสียงดังกระโชกโฮกฮากดังออกมาจากในห้องน้ำ

     แล้วประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกมา เผยให้เห็น'ยองฮยู'(แพงยองฮยู)หนุ่มร่างสูงเกือบ180เซนติเมตรก้าวออกมา

ประชัญหน้ากับหนุ่มร่างเล็กประมาณหน้าอกเจ้าของใบหน้าบูดบึ้ง

     "นายปวดท้องอึเรอะ ?"

     "เปล่าครับ ผมปวดท้องฉี่"

     โซอี้หนุ่มน้อยร่างบางที่เคาะประตูปังปังเมื่อครู่ ตอบเสียงเบาๆก่อนจะทำท่าเดินเข้าห้องน้ำ แต่ทว่ายองฮยู

กลับคว้าแขนของเขาเอาไว้ซะก่อน ทันทีที่หนุ่มหน้าสวยหันมามอง ยองฮยูก็ชี้นิ้วไปที่โถปัสสาวะด้านหน้า

     "ตรงนั้นก็มี ทำไมไม่ไปเข้าหา?"

     "ก็ผม...ผม อายนี่ครับ"

     "เหอะๆ ผู้ชายด้วยกัน แกจะอายอะไรฟะ"

      ขอร้องล่ะ ชั้นจะราดตรงนี้อยู่แล้ว ได้โปรดปล่อยแขนผมเถอะ โซอี้ร้องโอดครวญในใจพลางสะบัด

แขนอย่างแรงก่อนจะวิ่งไปเข้าห้องน้ำ แพงยองฮยูที่ยืนอึ้งกับกิริยาท่าทางของโซอี้ เอาแต่ยืนมองประตูที่ถูกปิด

จนเกือบกระแทกหน้าตัวเอง

     "ผู้ชายอะไรวะ ทำท่าอย่างกับผู้หญิง"

     ยองฮยูเดินล้วงกระเป๋ากางเกง นวยนาดอยู่ที่ระเบียงทางเดิน ผมสีน้ำตาลเข้มสยายไปตามแรงลม กลิ่นน้ำ

หอมลาเวนเดอร์ทำเอาหญิงสาวที่ยืนคุยกันอยู่บริเวณนั้นพากันหันมองจนแทบเหลียวหลัง ยองฮยูจัดได้ว่าเป็น

ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง อาจจะไม่หล่อมาก แต่ก็สามารถทำให้สาวๆมองจนเหลียวหลังได้ ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่

หน้าห้อง2/121พลางเปิดประตูเข้าไปแล้วกวาดสายตามองนักเรียนที่นั่งกันพร้อมหน้าพรอมตา ก่อนจะเดินมานั่ง

ที่โต๊ะว่างๆติดหน้าต่างด้านหลังห้องซึ่งเป็นโต๊ะเรียนของตัวเอง

     อาจารย์อึนเฮซึ่งเป็นนักเรียนประจำชั้นเดินถือไม้เรียวกับปึกสมุดการบ้านเข้ามาในห้อง เมื่อสายตาแหลมคมของอาจารย์อึนเฮสบตากับนักเรียนที่นั่งคุยกัน ก็พากันเงียบไปในบัดดล

"วันนี้จะมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาเรียนที่นี่ เขาเพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัด ยังไงก็ฝากดูแลเขาด้วยละกัน"อาจารย์อึนเฮเอ่ย สักพักนักเรียนที่เธอพูดถึงก็ก้าวเข้ามาในชั้นเรียน

     ยองฮยูจ้องมองชายหนุ่มผู้มาใหม่อย่างพินิจ หมอนั่นเดินก้าวเท้าขวาพร้อมๆกับแกว่งมือขวา พอก้าวเท้าซ้าย หมอนั่นก็แกว่งมือซ้าย ดูแล้วเหมือนหุ่นยนต์ชอบกล ท่าทางทะมัดทะแมงของโซอี้ ทำให้ยองฮยูต้องรีบกลั้นหัวเราะอย่างยิ่งยวด

     "ผมชื่อโซฮียองครับ ชื่อเล่นชื่อโซอี้ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

     " ฮ่า ฮ่า ฮ่า คนอะไรว่าชื่อซออู้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ยองฮยูระเบิดเสียงหัวเราะเสียงดังจนเพื่อนๆพลอยหัวเราะตามไปด้วย

     "= = ผมชื่อโซอี้ครับ ไม่ใช่ซออู้"

     ไอ้หมอนี่ที่เจอกันในห้องน้ำนี่นา ชั้นชื่อโซอี้ย่ะ ไม่ใช่ซออู้ หูน่ะหัดไชซะบ้าง

หลังจากที่หายไปนาน ปาลปาลก็ได้เยียวยาจิตใจเรียบร้อย คราวนี้กลับมาก็อยากให้เพื่อนๆได้อ่านนิยายที่เราชอบอ่าน จะได้ไม่ต้องไปซื้อกัน ถ้าอยากได้เรื่องไหนก็คอมเมนต์มาได้นะจ้ะ จะพยายามไปหาซื้อ

(ต่อจากตอนที่แล้ว) แหม คุณผู้ชม แสดงกันแทบเป้นแทบตาย กลุ่มหนังแนวแอคชั่นยังมิเท่าไหร่ กลุ่มฮอลเรอนี่สิ วิ่งอ้อมห้องน้ำหญิง แล้วทะลุไปยังห้องน้ำชาย สามรอบ ระยะทางเกือบเท่าธนาคารUOBไปเดอะมอลล์เลยจ้าา เหนื่อยแฮ่กๆ เเสดงซะผู้ปกครองบอกว่า ตื่นเต้นจนไม่อยากจะดูเลย เพราะกลัว ถึงเวลาละเลงอาหารลงท้อง คุณผู้ใหญ่นั่งลงกับโต๊ะอาหาร เตรียมตัว จับช้อนส้อมพร้อม พอข้าวเกรียบกุ้งลงโต๊ะ คุณลูกยังมิได้กิน ก็หมดแล้วเจ้าค่า  พอออเดิร์ฟสองมา ไก่ทอดราดซอสมะเขือ คราวนี้ล่ะ คุณแม่แย่งกับคุณลูก พ่อแย่งแม่ ป้่าด ไก่บินไปโต๊ะโน้นโต๊ะนี้ สนุกจริง มีการให้คุณพ่อคุณแม่ขึ้นไปร้องแฮะ คนแรกก็เจ้าของงาน คุณย่าลูกช้างเอง ร้องเพลงเก่ากึก สามเพลงซ้อน แล้วประธานอีทีรุ่นสองขึ้นมาร้องต่ออีกสองเพลง แหมแต่คราวนี้สิแรงจริง พ่อน้องเอิร์ธ(ปรัชญ์) แร๊งแรง เพลงเร็ว สนุก มันส์ แม่น้องเทมส์นึกว่าปาลปาลเจ้าทำข่าวมิอยู่ เต้นเอาๆ ส่วนเอวนี่ บิดไปบิดมา มันส์ม๊าก ทุกคนก็เริ่มทยอยกลับ มีการแม่เทมส์ให้ปาลปาลขึึ้นไปร้องเพลง งานเข้าแล้วทีนี้ เอาเพลงไรดี คิดได้เดี๋ยวนนั้น เอาเพลงที่เราถนัดที่สุดละกัน เลยร้องเพลงช้าไปไหมเธอ (http://www.youtube.com/watch?v=JDtcrmDDdVo) ดูได้นะจ้ะ ต้นฉบับ  แหม อายจริงๆ  แม่แชมป์ปี้มีการบอกให้ไปเข้าเดอะสตาร์ แต่เค้าไม่ไปหรอกนะ เค้าอยากเข้าเอเอฟ ไปนะ (ปาลปาลผู้น่ารัก)